Metoda bezpośrednia oceny funkcjonalnej
Metoda zbierania informacji dotyczących zachowania trudnego wykorzystująca bezpośrednią obserwację zachowania w sytuacjach, w których ono występuje.
Osoba dokonująca oceny (obserwator) ma za zadanie obserwować i opisywać rzeczywiste zachowanie oraz jego przyczyny i konsekwencje w środowisku naturalnym. Obserwatorem może być osoba wykazująca niepożądane zachowanie lub inna osoba z nią powiązana.
Na metody bezpośrednie składają się dwie strategie:
- nieustrukturyzowana ocena, w której obserwacje są przeprowadzane bez ingerencji w naturalne zdarzenia w środowisku,
- ustrukturyzowana ocena, która obejmuje obserwacje w środowisku naturalnym, podczas gdy konkretne bodźce poprzedzające są systematycznie modyfikowane, ale konsekwencje zachowania mogą się zdarzyć jak zwykle i nie ulegają zmianie.
Metoda bezpośrednia przybiera następujące formy: